سرزمین عاطفه ها

در فراسویِ خیال کودکی را دیدم تاب بازی می کرد و چه زیبا با آن دل خود را ناز نازی می کرد دو قدم مانده به دریاچهِ مهر کنج آن برکهِ سِحر من جوانی دیدم نرم و آهسته به سویی می رفت به گمانم عطف را در ته جادهِ رویایی در کنار کلبهِ شیدایی در میان دشت بی پروایی یافته بود و چه صادق می رفت در لب باغچهِ شور و شعف آدمک را دیدم دیدگانش تر بود و وجودش تهی از عشق و امید شعر می گفت شعری از یأس و نومید سر آن قلهِ وار شاپرک را دیدم بال هایش سوخته با رُخی افروخته و دلی دوخته بر سور و سپهر بی سخن حرف دل خود را گفت بی هوا اشک رُخ خود سرزمین عاطفه ها...

دل ما قصه از این ماتم عظما دارد کربلا در دل این قصه سخن ها دارد از غریبی وجفا،از عطش یار خدا دشت آغشته به خون شرح کفاها دارد شرمسار است فرات از لب طفلان حسین (ع) آب هم از رخ عباس (ع) فغان ها دارد اهل بیت پسر فاطمه(س) اسری گشتند این اسارت خبر از جهل زمان ها دارد کوفه از فرط خجالت به خودش می پیچد لیک از ظلمِ به حق،زخم زبان ها دارد شیعه از بحر ستم،اشک به رخ می ریزد شور این ماه،شفایی به روان ها دارد ای مسلمان که از این واقعه غافل گشتی صوتِ قرآنِ حسین(ع) مُهر به دهان ها دارد سوم محرم 1395عاطفه نادری سرزمین عاطفه ها...

ما در این گردانه هستی دچار غربتیم غربتی اندر میان کوچه های بی کسی سرد و تاریک و خزانیم در دل این خانه ها پر ز اشک و درد و آهیم در پس ویرانه ها شکوه از دنیا نداریم و نگوییم حال دل تا ابد خاموش می مانیم از این احوال دل عاطفه نادری سرزمین عاطفه ها...